      
Het heeft mij altijd verbaasd zo niet tegen de borst gestuit dat beschaafde landen zoals het onze zich voorbereiden op oorlog omdat ze vrede willen. Wat in het ene land voorbereiden op oorlog heet ten behoeve van de vrede heet in het andere land plotseling oorlogszuchtig. De gedachte alleen al dat je denkt met geweld een oplossing denkt te kunnen opleggen verbaast me, verontrust me, en stuit me tegen de borst. Denken in geweld, of dat nu tegen één Nederlander is, denk aan de politieke moord op 6 mei, of tegen een heel land met een foute dictator zal in mijn ogen nooit tot permanente en door iedereen gedragen oplossingen leiden. Het feit dat ik dit nu zeg zal wel te maken hebben met mijn verleden als dienstweigeraar. Het blijft echter mooi dat ik dit nu mag zeggen. In het dagelijks leven maak ik me niet zo vaak boos In het dagelijks leven ben ik schoolleider van de 6e Montessorischool Anne Frank. De 6e Montessorischool is een heel gewone school net als alle andere scholen. Een school met gewone kinderen die we proberen bij te brengen wanneer "vindt" met “dt” moet en wanneer niet, wat een bijvoeglijk naamwoord is, en hoe je door zelf te onderzoeken en gericht vragen te stellen een werkstuk moet maken. Dat doen we als school al heel lang. Kinderen bij ons op school hebben ieder zo hun bijzonderheden groot en klein. Natuurlijk hebben we ook speciale kinderen op school gehad, in het verleden Sal Kimmel die nu professor scheikunde in Jeruzalem is, zo hebben we een leerling gehad die haar eigen boek heeft uitgebracht. Er zijn kinderen op school geweest die uitzonderlijk mooi viool konden spelen maar ook kinderen die daar helemaal niets van terecht brachten. Toch is onze school wel een school met een bijzondere geschiedenis. We hebben ook twee kinderen op school gehad die een dagboek bijgehouden hebben. Eén van die twee was Juultje Ketellapper. Haar dagboek zat vol stijl en taalfouten maar het was het kenmerkende dagboekje van meisjes van 12. Het is te bekijken in het Amsterdams Historisch museum. Natuurlijk is dat andere meisje, waar onze school naar vernoemd is, Anne Frank. Haar dagboek dat juist uitzonderlijk goed geschreven is, vertelt aan de hele wereld het verhaal van hoe een tiener de oorlog beleefde vanuit hun schuilplaats in het achterhuis. Deze twee tieners hoorden bij de ongeveer 140 Joodse kinderen die op de 6e Montessorischool zaten in 1940. Dat was aan het begin van de oorlog vermoedelijk niets bijzonders. Net zo min als het nu voor ons iets bijzonders is of een kind Joods, islamitisch of juist helemaal niets is, wat betreft geloof. In september 1942 dacht de bezetter daar helaas anders over. De 143 Joodse kinderen mochten niet langer op een gewone openbare school zitten, In de haast werd een Joodse Montessorischool opgericht aan het Willenkplein wat nu het Victorieplein heet. Zoals bekend hebben het merendeel van deze Joodse kinderen de oorlog en uiteindelijk de kampen niet overleefd. In onze school hangt daarom een plaquette om al die gewone en al die speciale kinderen te herdenken. Deze herdenking van vanavond staat in het teken van het recht op vrije meningsuiting. Zo heb ik mijn mening kunnen uiten als anti-militarist. Kinderen van de Dongeschool, de Rivieren, de sint Jozef en de sint Catharina hebben gewerkt aan een 4/5 mei krant. Op deze manier hebben zij hun gedachten uitgedrukt over welke les de mensen zouden moeten trekken uit de geschiedenis van 1940 / 1945, maar ook uit wat er na de tweede wereld oorlog is gebeurd. Een deel van hun werk is hier te zien samen met het foto materiaal van de Stichting Democratie en Media, voorheen Stichting Het Parool. Kinderen van onze school zullen straks hun zich vormende mening uiten bij het monument Roozenoord door enkele gedichten voor te dragen. De kinderen hebben die gedichten gekozen uit een bundel van Amnesty International. Zo geven we allen gezamenlijk deze avond vorm aan onze behoefte aan vrije meningsuiting en uiten we onze zorg over daar waar de grondrechten van de mens in het geding zijn. |
Ik heb de afgelopen week gekampeerd in mijn tentje in de bossen bij Amersfoort. Ik kan u vertellen dat ik daar redelijk van heb genoten. Wat mij echter behoorlijk in de weg gezeten heeft was dat er op de Leusderheide behoorlijk veel geschoten werd door oefeningen van militairen. Helikopters vlogen regelmatig boven ons hoofd met een enorm lawaai.