Ik ben op 13 december 1931 geboren in het Joodse gezin Gudema. In 1936 verhuisde ik naar Rotterdam. Daar maakte ik in mei 1940 het bombardement mee. Om aan deportatie en gaskamer te ontkomen moest ik onderduiken samen met mijn zusje maar gescheiden van mijn ouders. Na de bevrijding gingen we terug naar Rijswijk en werden we herenigd met onze ouders. Ik maakte mijn school af en werd kleuteronderwijzeres. 

---

Oorlogservaringen

Toen ze in 1956 trouwde, stopte mevrouw Vos met werken. Ze kreeg drie kinderen. In 1975 bleek dat ze haar oorlogservaringen niet had verwerkt. Ze werd in Centrum ‘40 - ‘45 behandeld. Hier begon ze gedichten te schrijven. Haar uitgever vroeg haar om een jeugdboek over haar ervaringen te schrijven. Dat werden ontroerende kinderboeken:

• Wie niet weg is wordt gezien (het boek dat zij na afloop van de herdenking voor de kinderen van de St Catharinaschool signeerde)
• Anna is er nog
• Dansen op de brug in Avignon
• Witte zwanen, zwarte zwanen
• De sleutel is gebroken
• De lachende engel

---

Niet in geschiedenisboeken

Ida Vos praat graag met kinderen over haar ervaringen, over hoe de oorlog geweest is voor Joodse mensen. Want dat leer je niet op school, dat staat niet in de geschiedenisboeken. 

Voor volwassenen schreef ze poëzie. In haar Joodse klas zaten vijfendertig leerlingen, vier van hen overleefden de oorlog. Haar eerste bundel heet vijfendertig tranen. Daaruit: 

Aardrijkskunde 

zij had een onvoldoende 
voor aardrijkskunde 
die laatste dag 
maar wist een week later 
precies waar Treblinka lag

heel even maar