Agenda & Nieuws
Een overzicht van activiteiten en nieuwtjes die Stichting Kindermonument onder de aandacht wil brengen

Adopteer een Monument

Toespraak Jan Roomer - leraar St Catharinaschool

Mensen die de geschiedenis niet kennen, snappen niet wat er vandaag gebeurt en begrijpen al helemaal niet wat de toekomst hen brengen zal.


Ongedierte moet je uitroeien

Laten we eens stilstaan bij de geschiedenis en teruggaan naar de Tweede Wereldoorlog van 1940 tot 1945.

De Duitsers, die de baas waren in ons land, vonden geestelijk gehandicapten, joden, homo’s, communisten en zigeuners “Untermenschen”. Dat kun je het beste vertalen als ongedierte. Ongedierte moet je uitroeien, anders krijg je overlast. Daarom moesten deze gewone Nederlandse mensen, ook de mongooltjes, de ouden van dagen en de baby’s aan moeders borst vergast worden.

Zo verdwenen de speelkameraadjes uit de speeltuin, want ze waren toch immers ongedierte in de ogen van de nazi’s. Door deze afschuwelijke denkwijze kwamen 13.000 gewone vooroorlogse Nederlandse staatsburgers uit deze buurt niet meer terug. De wonden waren diep en de tranen zout.

“Ach” zal een kind zeggen, “dat is een verhaal van vroeger net als de geschiedenisles over Napoleon.”

Dan komt het moment voor de volwassene om hem uit te leggen dat je van dit” verhaal van vroeger“ iets kan leren voor het leven dat je te wachten staat.


Niet ieder dier is een koe

Ook in deze tijd zijn er mensen die vinden dat Medelanders maar beter uit ons land kunnen oprotten. Die Marokkanen en Turken met hun hoofddoekjes. Ze eten geen varkensvlees en ze belijden zo’n rare godsdienst, die ze islam noemen.

Deze mensen maken de klassieke denkfout, die de oude Grieken al kenden. Een koe is een dier , maar niet ieder dier is een koe. Er zijn Marokkaanse- en Turkse jongens, die je gerust etterbakken mag noemen en waar stevig tegen opgetreden moet worden. Mijn zegen heb je.

Maar het is echter een minderheid van de jongens. De overgrote meerderheid van de Marokkaanse en Turkse jongens doet het goed in onze maatschappij. Heel veel Marokkaanse en Turkse ouders voeden hun jongens goed, betrokken en liefdevol op tot fijne medeburgers. Dat zie ik nu al jaren bij mij op school gebeuren.


Allatta Jacobs begon in 1875

Dit is echter goed nieuws en dat bekt niet in de krant, op tv of radio. Liever praten ze over die vrouwen die door hun mannen onderdrukt worden en die een hoofddoekje dragen. Schrijven over de 95% van de Marokkaanse- en Turkse meisjes die het ronduit fantastisch doen in het onderwijs; schrijven over hun emancipatie die van binnenuit al aan de gang is en die soms in een generatie plaats vindt is niet te verkopen. Praten over hoofddoekjes en niet meer weten hoe lang onze Nederlandse vrouwen voor hun gelijke rechten moesten vechten, (Alletta Jacobs begon ermee in 1875 en het duurde tot in de zestiger jaren van de vorige eeuw) dat is pas interessant.

Waarom zijn velen toch zo fel als het over de islam gaat? Natuurlijk zijn er fanatici. Een fanaticus is een twijfelaar, die een keer gekozen heeft en ik verafschuw ze tot diep in mijn ziel. Maar ook zij liggen onder vuur bij hun geloofsgenoten. Als U echter de Koran in het Nederlands leest, ziet U de verhalen uit de Torah en herkent U de lessen over de Bijbel. U vindt dan zo vreselijk veel overeenkomsten en zo weinig verschillen.

Verschillen uitvergroten, uitwassen ronkend als nieuws brengen scoort, maar het doet pijn bij de overgrote meerderheid van de moslims, die oprecht goed willen leven.


In het verleden ligt het heden

Zo snapt U misschien waarom wij als Catharinaschool het Kindermonument vanaf het begin geadopteerd hebben, want in het verleden ligt het heden.

Komt er nog een toekomst waarin we elkaar niet meer zien als Nederlander, Turk, allochtoon of illegaal?

Maarten Luther King sprak veertig jaar geleden met zijn profetische woorden: ”I have a dream, that in future all people will be equal." Hij moest zijn droom met de dood bekopen. Wanneer komt zijn droom uit dat we elkaar zien als medemens met al zijn goede en slechte eigenschappen? De droom dat er maar een ras is, DE MENS.

Zei de Spaanse verzetsstrijder - die Mauthausen en Dachau overleefde en zijn schrijnend verhaal opschreef in zijn boek ‘ de reis’ - en later minister van cultuur Gorge Semprun, al niet :“ Het zijn de overeenkomsten die ons mensen binden, niet de verschillen”. Maar ik vrees dat er nog heel wat water door de Amstel moet vloeien, voordat dat tot ons doordringt.