Iemand die midden in het leven staat

Dames en heren, lieve José, beste Pim,

Jouw dood heeft ons allen overrompeld. Wie had kunnen denken dat het zo abrupt, zo plotseling zou gebeuren?

Wie had kunnen denken dat we van jou afscheid moeten nemen, een man die we juist kennen als iemand die zo midden in het leven staat, van dat leven ontelbare malen heeft genoten.

Met plezier denken Sue en ik bijvoorbeeld terug aan de avond dat we begin dit jaar bij jou en José thuis te gast waren. Alle vier genoten we van het voortreffelijke eten, de heerlijke wijnen, de verhalen, muziek, maar ik denk dat jij van ons vieren het meest genoot.

Ook in het vele werk dat je hebt gedaan voor onder andere Stichting Kindermonument en het 4 en 5 mei comité liet je telkens blijken dat je je niet alleen met toewijding en overtuiging inzette, maar dat je zonder afbreuk te doen aan de ernst van de zaak, dat ook met plezier deed.

Namens het stadsdeelbestuur wil ik je bedanken voor al het werk dat voor vele mensen zeer veel betekend heeft. Jouw levenskracht is echter vooral tot uiting gekomen in je omgang met kinderen. Je hebt de gave om aan elk kind, ongeacht kleur, afkomst of capaciteit, de inspiratie te geven dat het kansen kan benutten, dat het kan leren, dat ieder kind een volwaardige plek kan krijgen in onze maatschappij.

Daarin ben je, denk ik, niet alleen geslaagd door je open te stellen voor elke medemens, of die nu jong is of oud, maar je hebt dat vooral kunnen doen, door een stukje in jezelf, wat we waarschijnlijk allemaal in ons hebben maar te vaak vergeten of onderdrukken, een stukje van wat ik noem: authentiek kind zijn in jezelf te bewaren.

Ik ben ervan overtuigd dat die unieke levenshouding van jou een blijvend voorbeeld voor ons zal zijn. Ik hoop dat het ons zal helpen je werk voort te zetten, en om elkaar en vooral jou José te steunen het gemis van Pim te kunnen dragen.

Ter nagedachtenis aan Pim wil ik graag voordragen het gedicht van Nijhoff: Het kind en ik.

Duco Adema
Wethouder ZuiderAmstel

---

HET KIND EN IK

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos.

Er steeg licht op van beneden
uit de zwarte spiegelgrond.
Ik zag een tuin onbetreden
en een kind dat daar stond.

Het stond aan zijn schrijftafel
te schrijven op een lei.
Het woord onder de griffel
herkende ik, was van mij.

Maar toen heeft het geschreven,
zonder haast en zonder schroom,
al wat ik van mijn leven
nog ooit te schrijven droom.

En telkens als ik even knikte
dat ik het wist,
liet hij het water beven
en het werd uitgewist.