Anneke Schmidt - Gedicht

Eenzaam mooi meisje sta ik hier
een bronzen monument te wezen
bepakt en bezakt kijk ik licht achterom
de angst in m’n wezen te lezen.

Afscheid van tijdelijke geborgenheid
op nr. 37 van het Merwedeplein
afzonderlijk moeten we onderduiken
Joden mogen geen mensen meer zijn.

Een ster op mijn jas verraadt mijn ras
ongewenst en te schande gezet
zonder geldige reden onteerd
waarom juist mij het bestaan belet?

Beroemd zijn lijkt mooi, maar
de prijs van een zó vroege dood
wel heel hoog en in geen verhouding
tot wat mij wellicht het leven bood.

Het Achterhuis en Westerbork
Auschwitz en Bergen-Belsen
gradaties van eenzelfde lot
weinig hoop om te omhelzen.

M’n verleden is in brons gevat
m’n levensverhaal op papier
een stenen sokkel houdt me vast
opdat ik niet weer vlucht van hier.

Is er kans op een betere toekomst
zonder rassenhaat en slavernij
als ik daarvoor mijn leven heb gegeven
maakt mij dat postuum nog blij.

Anneke Schmidt