Dromen
zijn geen bedrog. Marco Borsato kwam
echt. De leerlingen wilden het wel van
de daken schreeuwen, maar dat mocht
niet. De hele buurt zou misschien wel
uitlopen. Dat was niet de bedoeling.
Marco kwam alleen om de leerlingen van
de St Catharinaschool te
bedanken voor hun goede werk.
War Child
De leerlingen van de St
Catharinaschool hadden geld voor War
Child opgehaald door een sponsorloop.
Dat zou Marco in ontvangst komen nemen.
Je denkt misschien dat Marco -
die het heel druk heeft - zou zeggen:
“Kom op met die centen, dan ben ik weg”.
Maar dat was helemaal niet waar. Hij
vond praten met de kinderen veel leuker.
En Marco kwam niet alleen. Paul
Rosemoller - ex-kamerlid, nu
televisiemaker -, Willemijn Verloop -
directeur van War Child - en een hele
cameraploeg van het IKON waren bij hem.
Natuurlijk word je daar een beetje stil
van.
Een geboren onderwijzer
Als een geboren onderwijzer en geen
zanger van populaire liedjes ging hij in
gesprek met de leerlingen. Hij legde
uit:
- Waarom hij vindt dat War Child
goed werk doet.
- Waarom hij kinderen weer wil
laten lachen.
- Waarom hij oorlogsslachtoffertjes weer
wil leren iemand te vertrouwen.
- Waarom hij oorlogskinderen weer
met elkaar wil laten spelen en
zingen.
Hij vertelde dat oorlogskinderen
graag naar school willen. Al is het maar
voor een uurtje per dag.
Het ijs gebroken
De kanjers van groep 7 en 8 zaten
braaf te luisteren. Dat was voor Marco
niet genoeg. Hij wilde de leerlingen ook
graag aan het woord laten. Dat lukte pas
goed toen Marco met een van hen een
spelletje spiegelen deed.
Dat spelletje doen de medewerkers van
War Child ook met oorlogskinderen. Een
meisje moest met hem in de kring. Zij
moest iets doen en Marco zou dat moeten
nadoen. Dat werd lachen natuurlijk. Op
de knieën met die man!
Hierna durfden de leerlingen wel
vragen te stellen. Vragen over hoe het
voelde War Child ambassadeur te zijn.
Waarom Marco dit werk deed, enzovoort.
Zij vertelden ook dat zij niet graag
naar school gingen, en dat ze het een
beetje gek vonden dat War Child kinderen
dat wel wilden.
Even feest in de gymzaal
Inmiddels had de hele school zich
verzameld in de grote gymzaal. Daar
overhandigden zij het bedrag dat zij bij
elkaar hadden gelopen - maar liefst
1228,18 euro - aan Marco.
Natuurlijk was War Child hier heel
blij mee. Misschien kan van dat geld
schoolboekjes of schriften of pennen
gekocht worden. Maar ook spelletjes of
een voetbal...
Groepsfoto
Marco bedankte alle kinderen heel erg
hartelijk en nodigde alle kinderen uit
voor een groepsfoto. En dat was aan geen
dovemansoren gezegd. Alle kinderen
stormden het podium op om maar zo dicht
mogelijk bij Marco te mogen staan.
Maar daardoor was hij bijna helemaal
niet meer te zien. Hij was bedolven
onder zo’n 120 kinderen. Hij kon er nog
maar net met z’n hoofd bovenuit komen.
Afscheid
Voordat Marco, Paul en Willemijn
weggingen, kregen zij nog een cadeautje
van Stichting Kindermonument. Van
de
dubbelpanelen die de leerlingen op 3 november
geschilderd hadden, zijn ansichtkaarten
gemaakt.
Trots overhandigden de
leerlingen de heren een lijst met daarin de
kaarten met een boodschap die ze op 20
november - de dag van de rechten van het
kind - verstuurd hadden.
Paul en Marco waren er zo blij mee
dat ze van elkaar een handtekening
wilden.
