Groep 8 heeft het boek van Ida Vos heel goed gelezen en daarom hebben zij mevrouw Vos uitgenodigd om over haar boek te spreken. Ida Vos was toen zij moest onderduiken ongeveer even oud als de kinderen van groep 8. In haar boek beschrijft ze wat je als meisje voelt als je moet onderduiken, je ouders lange tijd niet ziet.

Door het gesprek ga je nog meer begrijpen wat er in het boek staat.

Door de foto’s van Ida en Eshter

Door de gele Jodenster, die mevrouw Vos eigenlijk niet durfde te laten zien.

Door de klassenfoto van haar Joodse school waar je verplicht naar toe moest.

---

Vijfendertig tranen

Van de 35 kinderen uit haar klas zijn er in de oorlog 31 vermoord. Mevrouw Vos heeft daarover een dichtbundel gemaakt – 'Vijfendertig tranen'. In deze bundel staat het gedicht aardrijkskunde

aardrijkskunde

zij had een onvoldoende
voor aardrijkskunde
die laatste dag
maar wist een week later
precies waar Treblinka lag

héél even maar

Nabij Treblinka 100 km ten noordoosten van Warschau bevond zich een vernietigingskamp. Hier werden 731000 mensen, hoofdzakelijk Joden, vermoord.

---

Ernstig maar niet droevig

Het was dus een ernstig gesprek maar geen droevig gesprek. Mevrouw Vos, ze is ook oma van vijf kleinkinderen, praatte zo gewoon en eerlijk - bijna alsof ze ook weer twaalf jaar was - dat het ook weer gezellig was. Knap vond ze hoe de leerlingen haar gedichten begrepen, die eigenlijk allemaal over vrijheid gaan.

'Waarom heeft u het boek geschreven?'
'Iedere keer, als ik in de krant of op de tv kinderen zie die moeten lijden onder geweld, denk ik: Ja zo was het. Ik herken hun gezichten. Ik herken hun ogen, ik herken hun angst. Ik heb het boek geschreven: Omdat het niet voorbij is, omdat in vele delen van de wereld kinderen worden vervolgd, gemarteld en gedood. Daarom!'