Er bestaat geen orde die is opgelegd.
Er bestaat geen vrede die maar voor enkelen geldt.
Er bestaat geen waarde als niet iedereen gelijke kansen heeft.
Laten we niet slapen, treuren, twijfelen, slikken, zwijgen.
Laat ons herdenken.
Laat ons hopen, bidden, staken en vechten.
Laat ons provoceren.

Dick Neijssel is dood,

Niet onverwacht, maar toch te snel. We wisten dat het bericht kon komen, hij had het ons immers zelf aangekondigd op een dinsdagmiddag in november. Op zijn eigen, direct aanwezige manier kwam hij de docentenkamer binnen. Met een pet op z'n hoofd, losse, (laatste?) wilde grijze haren op zijn trui.

"Ga even zitten ik moet je wat zeggen". Als Dick dat zei kon je inderdaad maar beter even gaan zitten. "Ik heb kanker en ik ga dood, de eerstvolgende februaristaking haal ik niet". Stilte. "Niet janken, dat ben ik niet waard".

Toen volgde een korte toelichting op zijn ziekte. Volgens eigen zeggen was er geen enkele hoop, in lijden had hij geen zin en om zielig gevonden worden al helemaal niet. Dus ........ vertelde hij wat hij nog ging doen. Een subsidie regelen voor de Speeltuinvereniging, de voortgang van de voorlichtingen over het Verzet regelen, statuten wijzigen, een sprekerslijst maken, adressenbestand bijwerken, een goed woordje doen bij de Stadsdeelraad voor onze Theatervoorstelling. En vooral gewoon doorgaan met vertellen.

Zoals gebruikelijk werd er veel gelachen. Niet het gesprek met iemand die zijn overlijden komt aankondigen. Sinds 1980 kwam hij met grote regelmaat op de Gaasterlandstraat. Alleen, of met zijn makkers, vrienden of vriendinnen uit het verzet. Tot de dag van vandaag strijders tegen het fascisme en racisme.

Inspirerend en gedreven, niet levend in zijn verleden, wel met zijn verleden. Altijd gericht op het NU en op de TOEKOMST. "Wat doe jij nu?". Een vraag die hij voortdurend stelde aan de jongeren waarmee hij optrok. Confronterend en uitdagend. Heel bewust werkend met kinderen en jongeren uit zijn directe omgeving, als opa Dick. Kinderen en jongeren uit Den Haag, uit België, uit Italië en vooral uit Duitsland.

Een stukje van zijn droom hebben wij meegemaakt in 1995 tijdens het project "Alle tranen zijn zout". Zijn droom om jongeren uit heel Europa met elkaar te laten praten en werken. Afrekenen met alles wat naar fascisme en racisme ruikt, daar streed hij voor. Onvermoeibaar.

In 1982 werden de muren van de school in de Gaasterlandstraat beklad met hakenkruisen en racistische teksten. Waarom? Omdat er een tentoonstelling werd gehouden. Een van de leerlingen uit die tijd, Kirsten Post schreef het onderstaande gedicht. Dick noemde het toen hij in november hier voor het laatst was. Daarom: Voor Dick, voor alle mensen die vechten tegen het fascisme.

 

ANGST

Ik ben zo bang,
Bang voor mensen
Mensen die zonder dat ze mij kennen
Mij zo ontzettend bang maken.
Mij tot in het diepst van mijn ziel raken.

Ik begrijp ze niet.
Ik ben bang en behoefte aan mensen.
Die van mij houden en mijn angst begrijpen.
Vandaag voel ik een grote woede in mij opkomen.
Ik ben kwaad en bang tegelijk.

En huil.
Van onmacht en verdriet.
Maar toch.....
 Ik voel vandaag ook een kracht in mij opkomen.
Een drang om te vechten.

Te vechten tegen mensen waar ik eigenlijk
Heel bang voor ben.
Maar HET MOET.
We moeten samen vechten
Zolang we leven.