Het laatste half jaar voor zijn dood zat ik vaak naast Opa Dick in de auto, op weg naar een plek waarvan hij vond dat ik die moest zien. Ik moest dan steeds denken aan het liedje van Annie M.G. Schmidt. Het zong dan door mijn hoofd, terwijl ik dacht hoe goed dat liedje bij Dick Neijssel paste.

"Stierenvechter spelen en mijn Opa was de stier".

"Inderdaad", dacht ik dan, "hij kreeg vaak een rood waas voor zijn ogen als het rechts extremisme weer in opkomst was". Hij zou dan het liefst Philip de Winter op zijn linkerhoorn en Janmaat op zijn rechterhoorn willen nemen terwijl hij Jurg Haider met zijn voorpoten in de grond trapte. Maar kinderen zou hij nooit met zijn horens raken. Tegen hen zou hij altijd de strijd willen verliezen.

"Van de duin afrollen en mijn Opa was de duin "

Wat een prachtig beeld. Dit was nou Opa Dick ten voeten uit. Aan de ene kant liet hij met zich sollen. Hij was als zand in de handen van de kinderen. Kastelen kon je met hem bouwen. Hij was zielsgelukkig als de kinderen met hem speelden. Ik heb hem vaak aangetroffen rollebollend met op zijn rug een aantal kinderen die kraaiden van plezier.

Maar de andere kant van de duin keerde het tij van het fascisme. Het fascisme dat van 1933 tot 1945 een bres had geslagen en heel Europa had overstroomd. Als geen ander heeft hij toen geprobeerd het gat te dichten. Maar ook daarna bleef hij vechten voor een rechtvaardige wereld.

Nu kan hij dit niet meer actief. Hij heeft het overgegeven aan de medewerkers van Stichting Kindermonument. Die hebben van hem de opdracht gekregen zijn gevecht voort te zetten en alert te blijven op het rechts extremisme dat ook in Nederland steeds weer de kop opsteekt.

Ook al is hij nu niet meer actief, hij woont nog altijd in mijn hoofd. Hij inspireert mij nog steeds. Ik hoop dat hij dat nog lang zal blijven doen.

Namens Stichting Kindermonument,
Pim Heijting