Op 26 maart is opa Dicky gestorven. Hierdoor zijn school en speeltuin een groot mens kwijtgeraakt. Dick groeide als kind op in de twintiger jaren. Hij maakte bittere armoede mee en zag dat arbeiderskinderen het moeilijk hadden op school en in de maatschappij. Hij heeft daarom z'n hele leven gestreden voor de mensen die niet zo rijk bedeeld waren.

Uw kind kan nu doorleren, zonder dat er naar afkomst gekeken wordt.

Dit is te danken aan de strijd van Dick en de zijnen, een man met zo'n groot hart verdroeg geen onrecht, zeker als er kinderen in het spel waren. Toen tussen 1940 en 1945 'de Duitse laars' zijn Bram, Sam, Miriam, Sarah  uit de speeltuin weghaalde, ging hij in het verzet. Hij betaalde daar een hoge prijs voor en de rest van zijn leven bestreed hij elke vorm van fascisme, klein of groot, dat zijn levenspad kruiste. De omgekomen Joodse speeltuinkinderen eerde hij met het Kindermonument in de hoop dat er geen kind ooit nog zo In de schaduw gezet zou worden.

In 1955 was hij een van de 62 leiders bij de tramstaking. Ze wilden de slechte arbeidsomstandigheden daar verbeteren. Hij werd ontslagen en kreeg nergens werk meer. Met een vrouw en twee jonge kinderen betekende dat zware tijden. De sociale voorzieningen waren heel gering.

Later richtte hij een eigen elektrotechnisch bedrijf op en vond daarin een goede boterham. Toch bestierde hij na een drukke dag de speeltuin. Generaties kinderen kende hij daardoor, waaronder de Catharinakinderen.

Na zijn arbeidzame leven ging hij zeker niet achter de geraniums zitten. Met de energie, die menig jong mens niet op kan brengen, getuigde hij op scholen over het onrecht. Hij probeerde de kinderen een gezonde verzetshouding bij te brengen.

Twintig jaar stond hij om 7 uur 's ochtends op om met zijn vrouw in de speeltuin de lichten aan te doen en thee te zetten voor onze voetballers, zelfs toen hij doodziek was. "Gewoon een stukje maatschappelijke vorming, waarvan ik met volle teugen geniet", waren zijn woorden.

Zo'n leven kan alleen met een stille kracht op de achtergrond en die was er altijd. Tante Zus, het was soms moeilijk met hem, maar zo'n man kom je nergens meer tegen. Dick heeft zijn strijd geleverd en jou wensen we, namens alle kinderen die hij verdedigd heeft, heel veel sterkte.

Namens het team en de kinderen
van de St. Catharinaschool,
Jan Roomer.