Dirk Willem Christiaan Neijssel werd in 1922 op Kattenburg geboren. Als echte volksjongen werd hij al snel geconfronteerd met armoede en dus met 'steun'. Die 'steun-tijd'  van hand op houden en dank je wel spelen, heeft DWC. Neijssel tot een strijdbaar man gevormd. De emancipatie van de arbeider werd zijn tweede ik. Gelijke rechten en goede basisvoorzieningen voor de werkende klasse werd zijn doelstelling.

Achttien jaar was DWC. N. toen de 2e Wereld Oorlog uitbrak en het was voor hem heel gewoon dat hij, zonder enige weifeling, deelnam aan het Ondergrondse Verzet. De illegale CPN (Communistische Partij Nederland) was in oorlogstijd een logische keuze voor de arbeidsjongen DWC. N. Met alle mogelijkheden en dikwijls met gevaar voor eigen leven bestreed de jonge Neijssel met zijn kameraden het fascistische Duitse regiem meedogenloos.

Na de oorlog bleef hij zich tot 1956 inzetten voor de CPN, onder meer met de organisatie voor kinderinstuif middagen in Felix Meritis met onder andere de wereldberoemde films van de herdershond Rin TinTin.

Nederland moest herbouwd worden, maar vooral voor de kinderen moest een veilige nieuwe wereld ontstaan, vond DWC. N. Van waaruit kon dat beter gerealiseerd worden dan vanuit de speeltuin. Voor de oorlog was DWC. N. al in de Rivierenbuurt terecht gekomen,  op het Meerhuizenplein. Het was vrijwel vanzelfsprekend dat daardoor eind jaren '40 DWC. N. werkzaamheden ging verrichten voor die kindervereniging aan de Gaaspstraat.

De maatschappij liet DWC. N. niet los. Inmiddels had DWC. N. een goede, leidinggevende baan afgedwongen bij het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf in de remise Lekstraat. Ook hier stond DWC. N. op de bres voor de arbeiders. Betere secundaire arbeidsvoorwaarden en goede vakopleidingen was de eis van de GVB-ers in 1955. Een eis die zoals gewoonlijk niet zomaar werd ingewilligd. Een grote staking was het gevolg. De voorzieningen kwamen er op termijn, maar eerst vlogen er meer dan 60 stakingsleiders de laan uit, DWC. N. was er een van. Deze stakingsleiders werden overigens 30 jaren later alle gerehabiliteerd. Hun staking was rechtvaardig vond de politiek van nu!

In 1956 verkreeg het KinderVakantieHuis van de speeltuin in het Gooi, na een bezoek van koningin Juliana, een aansluiting op het elektriciteitsnet. Electromonteur DWC. N. werd door 'Opa' Lucassen ingeschakeld om de gasverlichting en olielampen van het Vakantiehuis te vervangen door de eigentijdse gloeilampen. Vele zaterdagmiddagen (zaterdagochtend werd nog bij de baas gewerkt) stond DWC. N. met zijn gezin in de Wibautstraat op de bus te wachten om te vertrekken naar Valkeveen om zijn weekend te besteden aan de nieuwe elektrische installatie.

Maar niet alleen de speeltuinjeugd had de aandacht van DWC. N. De voetbalclub van de Rivierenbuurt TIW (Trainen is Winnen) had gebrek aan kader voor de jeugdafdeling. DWC. N. die al op de vroege zondagochtend zorg droeg voor het vervoer van het jeugdelftal van zijn zoontje bij uitwedstrijden zette zijn bestuurlijke schouders onder het jeugdvoetbal en werd voorzitter van de jeugdcommissie. Tevens werd hij de grote stimulator voor een betere clubaccommodatie. Samen met een vader van een jeugdlid, die leraar was op een ambachtschool aan de Meeuwenlaan in Noord, realiseerde hij een 'echt' clubgebouw op het sportpark Drieburg voor 'zijn' TIW (nu fusie-vereniging JOS/Watergraafsmeer).

De speeltuinorganisatie in Zuid bleef jarenlang terugvallen op de ervaring en 'spirit' van DWC. N. Telkens wanneer de speeltuinvereniging in moeilijke tijden verkeerde, was het DWC. N. die zich liet verkiezen tot voorzitter en binnen afzienbare tijd braken er betere tijden aan.

Ook de stedelijke speeltuinorganisatie het ASV maakte gebruik van de dynamiek en daadkracht van DWC. N. In 1976 nam hij de zware taak van het ASV-interim voorzitterschap op zich. Tijdens dit voorzitterschap werd een 'echte' Ondernemingsraad voor het speeltuinpersoneel met een rechtspositie reglement tot stand gebracht. Tien jaren later redde DWC. N. als penningmeester het ASV van de ondergang door op basis van vrijwilligheid het management op zich te nemen dat door een falende beroepsmatige directie tot een financiële chaos was geworden.

In 1986 werd een lang gekoesterde wens vervuld, de onthulling door burgemeester van Thijn, van het Kindermonument ter nagedachtenis aan de Jodenmarkt 1941- 1943 op de speeltuin ten tijde van de Duitse bezetting. Jarenlang had hij zich ingespannen voor de verwezenlijking van een dergelijk monument bij de speeltuin dat een eeuwige waarschuwing moest zijn tot welke verschrikkingen racisme en discriminatie leiden.

AI maakte hij al jaren niet meer deel uit van het speeltuinbestuur, nog altijd was de zeventiger DWC. N. actief. Indrukwekkend waren zijn betogen tijdens de voorlichtingen aan scholen en maatschappelijke organisaties over de raakvlakken van het racisme van toen en nu.

Tot voor kort zag je DWC. N., lid van de commissie speeltuinbeheer, met zijn grote eeltige handen slepen en zo nodig scheppen op 'zijn' speeltuin waarbij regelmatig Opa Dick's grote knuisten de haardos beroeren van zijn SpeeltuinKinderen!

Opa Dick bleef een arbeider en een communist zoals Lenin het bedoelde en daar was hij vreselijk trots op.