Ik was 14 jaar toen de oorlog begon. Jullie zijn nu ook 14, iets ouder misschien of iets jonger. Ik praat tegen jullie als een leeftijdgenoot. Als jullie wat meer willen weten, mail me. En ik vind het prima als je me dan Fred noemt, al ben ik nu inmiddels .

Een gewone jongen ben ik dus, geboren op 25 oktober 1925 in Amsterdam West. Ik ging op de Pinsessen-ULO (MAVO/HAVO) in de Johan van Oldebarneveldstraat (een school met de bijbel). Mijn vader had een sigarenzaak. Rijk waren we niet maar ook niet arm. We - mijn moeder, mijn vader en ik - waren een kerkelijk gezin. Ik sportte bij de korfbalclub TOGO.

En toen begon de oorlog op 10 mei 1940.

Van mijn vader moest ik gaan werken bij een kleermaker. Mijn tweede baantje was bij Meijer, ook een kleermakeratelier. En daar veranderde mijn leven, bijna door toeval. Ik kwam er achter wie Krupskaja was.

Ik werkte op dat atelier samen met Simon Waterman, een Joodse jongen. Ik heb Simon geholpen aan een persoonsbewijs. Anderen kwamen daardoor misschien in de moeilijkheden. Daar heb ik het nog steeds moeilijk mee.

Ik ging werk doen voor een communistische verzetsgroep. Ik woonde bij de familie Postma die via een verborgen radio naar de Engelse zender luisterde. Zij werden verraden en de Duitsers vonden boven mijn opklapbed een pakketje met een pistool. Ik werd gepakt en naar kamp Amersfoort gebracht.

Toen wij vandaar naar een concentratiekamp werken vervoerd, wist ik te ontsnappen in Zwolle. Ik ging verder met het verzetswerk en na de bevrijding  werd ik lid van de Binnenlandse Strijdkrachten.

Na de oorlog trouwde ik met Ida Oerlemans  en we zijn nog steeds getrouwd. We hebben daarna nog een moeilijke tijd gehad, toen ik weigerde in Indonesië te gaan vechten.

Dat wil ik jullie vertellen; gewoon vertellen wat een gewone Amsterdamse jongen kan overkomen. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Iedereen in zijn leven komt moeilijke momenten tegen, je moet soms lastige keuzes maken. Neem dan de juist beslissing. Vertrouw op je zelf.