Snackbar Oase
Geleenstraat 1
Anne Frank schrijft in haar dagboek dat zij bij deze winkel graag
ijsjes ging eten. |
 |
In de oorlog schrijft Anne haar beroemde dagboek.
Het is alsof zij brieven aan een vriendin schrijft ‘Lieve Kitty’.
Op 20 juni 1942 schrijft Anne dat zij graag met haar vriendinnen na het pingpongen bij Ilse Wagner thuis een ijsje gaat eten bij de Oase.
Daar mochten Joden nog komen.
Meestal was er een aanbidder’ die hun het ijsje aanbood.
Bij Oase liggen folders met de tekst uit het dagboek van Anne over haar vele bezoeken aan deze ijssalon na het pingpongen:
Lieve Kitty!
zaterdag, 20 juni 1942
Dan begin ik maar meteen;
het is nu zo lekker rustig,
vader en moeder zijn uit en Margot is met wat jongelui bij haar vriendin Trees gaan pingpongen.
Pingpongen doe ik de laatste tijd ook erg veel,
zo veel zelfs dat we met vijf meisjes een club opgericht hebben.
De club heet 'De kleine Beer minus twee'.
Een erg gekke naam, maar die berust op een vergissing.
Wij wilden een bijzondere naam en dachten overeenkomstig onze vijf leden aan de sterren,
aan de kleine beer.
Wij dachten dat hij uit vijf sterren bestond,
maar daar hebben wij ons in vergist,
hij heeft net als de grote beer zeven sterren.
Vandaar 'minus twee'.
Vijf pingpongsters die van ijs houden
Ilse Wagner heeft een pingpongspel en de grote eetkamer van de Wagners staat steeds tot onze beschikking.
Daar wij vijf pingpongsters vooral in de zomer erg van ijs houden en pingpongen warm maakt,
loopt zo'n spel meestal uit op een tochtje naar de dichtstbijzijnde ijswinkels die voor Joden geoorloofd zijn,
de Oase of Delphi.
Naar portemonnaie of geld zoeken we al helemaal niet meer,
want in de Oase is het meestal zo druk,
dat er onder al de mensen altijd wel wat goedgeefse heren van onze uitgebreide kennissenkring of de een of andere aanbidder te vinden zijn,
die ons meer ijs aanbieden dan we in één week opkunnen.
Ze raken in vuur en vlam van me
Ik denk dat je wel een beetje verbaasd zult zijn over het feit dat ik,
zo jong als ik ben, over aanbidders spreek.
Helaas, of in sommige gevallen ook weer niet helaas,
dit euvel schijnt bij ons op school niet te vermijden te zijn.
Zodra een jongen mij vraagt of hij met mij mee naar huis mag fietsen en een gesprek aangevangen wordt,
kan ik er negen van de tien keer van overtuigd zijn dat de
desbetreffende jongeling de lastige gewoonte heeft dadelijk in vuur en vlam te raken en me niet meer uit het oog laat.
Na verloop van tijd zakt die verliefdheid heus wel weer af,
vooral omdat ik me van vurige blikken niet veel aantrek en lustig doorpeddel.
Als het soms te bont wordt en ze over 'vader vragen' gaan bazelen,
zwaai ik een beetje met m'n fiets, tas valt,
de jongeman moet fatsoenshalve afstappen en na de tas weer afgeleverd te hebben,
heb ik allang weer een ander gespreksthema aangeknoopt.
Kushandjes sturen
Dit zijn nog maar de onschuldigsten,
je hebt er natuurlijk ook onder die kushandjes sturen of een arm proberen te bemachtigen,
maar dan zijn ze beslist aan het verkeerde adres,
ik stap af en weiger verder van z'n gezelschap gebruik te maken,
of ik ben zogenaamd beledigd en zeg hem in kernachtige bewoordingen dat hij naar huis kan gaan.
Ziezo, de grondslag voor onze vriendschap is gelegd, tot morgen.
Je Anne
